Dat was nog eens iets. Zo’n drie maanden geleden kwam ik aan op de FHJ (school) waar ik voor het eerst kennis mocht maken met het fenomeen dat HBO genoemd wordt. Na twee weken werd ik voorzitter van mijn tutorgroepje en mocht ik een tekst maken, een weekverslag. Ik keek op mijn oude blog en kwam tot de conclusie dat ik genoodzaakt ben die mee te verhuizen. Het blijft leuk om terug te lezen. Lees ‘m ook nog eens, want ook voor niet scholieren is het best leuk om te lezen!

Maandag kopt de Volkskrant met: Crisis der lage landen. Een prachtige foto van Di Rupo en Rutte vergezelt de kop. Het is nieuws en om 10:15 leerde ook wij hoe we een nieuwsbericht moeten schrijven. Vooraf nog hoofdstuk 7 gelezen van het boek dat in onze ‘bijbel’ ook wel Kussendrager wordt genoemd maar eigenlijk Basisboek Journalistiek heet. Wat blee

k, het verhaal dat in het boek staat werd vrijwel letterlijk herhaald tijdens het college. Niet bepaald spannend dus. De tutorles daarentegen was enerverend en energiek te noemen. Discussies en verhalen wisselden elkaar af. Sinds maandag heb ik de tutorles bestempeld tot boeiendste les. Tot slot mochten we de eerste zin gaan leren schrijven. Wat moet daar nu precies in zitten? Nu weten we t. Eenmaal thuis heb ik gelijk de

notulen en de agenda verzonden en op google docs gezet. Ja google docs, een dienst die ik sinds maandag geactiveerd heb om onze groepsopdrachten in te dumpen en je in te kunnen schrijven als volgende notulist/voorzitter. Iedereen heeft ook de gebruikersnaam en het wachtwoord toegezonden gekregen. Waar internet toch allemaal niet goed voor is. Thank god for google.

‘Doodzonde, doodzonde, doodzonde’ Dat zijn de woorden waar Henk Bleker, partijvoorzitter van het Christen Democratisch Appel mee in zowel de krant als in het NOS Journaal kwam. Dinsdag staat er bovenaan het ochtendblad dat ik in mijn handen houd. De ochtend begon net als maandag om half zeven voor mij. Opstaan en dan eerst kijken naar t RTL Nieuws, vervolgens naar t NOS Journaal om af te sluiten met Ochtendspits. Het regende dus nam ik de bus. Dat betekend om 7:28 bij de bushalte staan. En dat deed ik dan ook maar. Eenmaal bij de trein aangekomen ben ik naast Denice gaan zitten, zo doen we dat elke ochtend. We bespraken even het nieuws dat we gehoord en gezien hadden in de late en vroege nieuwsuitzendingen. Uiteindelijk bij Rotterdam overgestapt op de trein naar Tilburg, althans dat dachten we… Want al snel had ik door dat de trein waar we normaal in zitten geen dubbeldekker is, en dat was de trein waar we dinsdag in zaten toch echt onmiskenbaar wel. Met een flinke vaart probeerden we de trein uit te hollen, let wel, probeerden, want lukken deed het niet. Voordat we ook maar op het deur-openknopje konden drukken reed te trein al weg. We waren op weg naar Vlissingen aldus de machinist. Gelukkig stopte de trein ook in Dordrecht zodat we alsnog daar op de juiste trein konden stappen. In Tilburg aangekomen op de bus gestapt om vervolgens op school een klein uurtje aanwezig te zijn… Ja dat is dan weer een beetje jammer. SLB uur. Iedereen op de foto dankzij onze SLB’er wat natuurlijk gepaard ging met de nodige grappen. En dan weer twee uur terug naar Maassluis!

Woensdag ging mijn wekker een uur later dan normaal, waar ik eerlijk gezegd wel erg blij mee was. Op mijn fietsje naar het station, want het was droog en ook de zon probeerde af en toe voorzichtig zichzelf te laten zien. De dag draaide om een les over hoe het Fontys nieuwssysteem te gebruiken en een lesje over bronnen. We hebben gekeken naar TROS Radar dat een fictief medicijn in de markt wilde zetten om zo te testen hoe er op gereageerd zou worden. Op de terugweg naar huis bleek het te regenen. Nee daar was ik niet blij mee nee. Gek genoeg leek de tijd te vliegen en kan ik me verder weinig van de dag herinneren, en nee ik heb niet gedronken.

Donderdag was anders. Ten eerste was het begin van de dag wat later als maandag en dinsdag, want we werden om 11:15 op school verwacht dus kon ik net als woensdag een uurtje langer liggen. Maar daarnaast was er ook een gastcollege. Het college was in handen van een hoge piet van het ANP. Van het ANP had ik eigenlijk nooit een hele hoge pet op, maar mijn waardering voor het Algemeen Nederlands Persbureau is sinds donderdag toch wel onder het vriespunt gedaald. Wat een slecht college. Twee mannen die ons aankeken alsof ze niet wisten wat ze moesten vertellen. De een, een hoge functionaris raakte lichtelijk in paniek toen zijn ‘computerknechtje’ het begaf van de pijn en weg liep. Wat nu? ‘Hoe moet ik nu een computer bedienen?’ zal de man gedacht hebben. Zou hij zichzelf hebben gerealiseerd dat hij net nog vertelde dat het ANP zo multimediaal en modern is? Terwijl hij niet eens weet hoe hij naar de volgende sheet moet in een powerpoint-presentatie. Het was op zijn zachtst gezegd nogal knullig te noemen. De presentatie was ook alles behalve up-to-date zo bleek uit de logo’s van verschillende (media)bedrijven die niet meer bestaan of gefuseerd/overgenomen zijn. Eigenlijk had hij net zo goed de projector uit kunnen laten (scheelt immers stroom) en gewoon zijn verhaal vertellen. Stiekem had ik nog gehoopt op een filmpje dat gemaakt zou zijn op de redactie van het ANP om te zien hoe het vergaat op de nieuwsvloer, maar zelfs een goedkoop handicamfimpje kon er niet vanaf. Nee bijzonder boeiend was het niet. Vervolgens kregen we een spelletjes nieuws zoeken op hoog niveau. Iedereen was het nogal zat aangezien het al wat later op de dag was waardoor sommigen in slaap vielen en anderen begonnen te stuiteren. Ik zal me maar niet uitlaten over mijn eigen gedrag, al was dat niet bijzonder slecht hoor… Nee echt niet.

Vrijdagochtend na een flinke bak koffie begonnen we met Achter Het Nieuws: politicologie. Er werd ons de vraag gesteld wat er zou gebeuren als landen ophouden te bestaan en de wereld een geheel zou zijn. Het eerste half uur heb ik nog getracht serieus mee te doen. En dat lukte heel aardig. Samen met een aantal anderen kwam ik, al zeg ik het zelf, met best wel redelijke ideeën. Maar na dat half uur werd alles anders. De eerste grappen werden gemaakt en hielden tot het einde van het college aan. Alles waar ik eerst nog zeer serieus mee bezig was werd bruut gestoord door een walm van innerlijke joligheid die zich aan de buitenwereld moest tonen. De laptop ging open en msn ging aan. De rest laat zich raden. Lachsalvo’s volgden snel op elkaar, en nee, niet alleen die van mij. Ik ga niemand verraden hoor! In de pauze die zo’n twee uur in beslag nam heb ik nog met Max kennis gemaakt die mij van alles vertelde over zijn muziekcollectie. Natuurlijk bleef het niet bij vertellen en kwam er na een tijdje geluid uit de speakers van zijn zwarte laptop. Ik kwam erachter dat zowel Max als Merel de muziek van Bon Iver net zo goed kunnen waarderen als ik doe, en zo spraken we af dat als de band naar ons kikkerlandje komt we er gezamenlijk naar toe gaan. School wordt steeds leuker!

Ik zal je mijn weekend besparen anders zijn we nog wel even bezig!

Wil je dit verhaal nog teruglezen, die gekken zijn er altijd, kijk dan op mijn weblog: basbooister.nl