Al vroeg stond ik vanochtend klaar op het station, 28 minuten te vroeg om precies te zijn. Net niet vroeg genoeg om de trein van twee minuten eerder naar Eindhoven te nemen. Het geeft me de tijd om een goede kop koffie te halen. Even de stationshal van Rotterdam Centraal uit en de kwaliteitskoffie komt je tegemoet. In die koffietent lag het NRC Handelsblad van gisterenmiddag op de bar. De voorpagina trok mijn aandacht. Ik las het artikel De eurocrisis is voorbij, nu de banken nog. Weinig nieuws, dacht ik. Toen zag ik de foto in het midden van de pagina met daarop twee licht-getinte mannen achter een raam met witte kozijnen. Hun handen tegen het raam gedrukt als een schreeuw om bevrijding. Dorststaker tegen zijn zin naar ziekenhuis prijkt er met grote letters boven de eenkolomer aan de rechterkant van de pagina. Ik schrok en begon meteen het artikel te lezen. ‘De Afghaan Sayam Uddin Nessar is gisteren tegen zijn zin overgebracht van de vreemdelingendetectie in Rotterdam naar het justitieel medisch centrum in Scheveningen.’ Wat?! Of zoals een goede vriendin van mij met een Rotterdams accent en samengeknepen vingers zou zeggen: “Hoe dan?”

“Zelfs de PvdA kan het geen reet meer schelen”

Zaterdag las ik nog in de Volkskrant dat zolang de staker wilsbekwaam is en geen toestemming geeft voor medische behandeling, een arts niet mag ingrijpen. Maar dat lijkt dus volledig genegeerd te worden. Wat ook genegeerd wordt, is de afspraak die Nessar had gemaakt met het afdelingshoofd van het detentiecentrum. Hij sprak af dat niemand gestraft mag worden om zo op andere gedachte te komen en weer te gaan eten. Het afdelingshoofd zou daarmee akkoord gegaan zijn, op voorwaarde dat de groep honger- en dorststakers zich rustig houdt. Toch belandde Nessar vrijdagochtend in een aparte cel, waar hij helemaal alleen zat. En als klap op de vuurpijl interesseert bijna niemand zich, op een enkele journalist en wat actievoeders na, voor deze schrijnende zaak. Wat mij betreft is er dan nog maar een zin van toepassing op Nessar. Ik citeer uit het Koningslied: “Daar sta je dan”. Zelfs de Partij van de Arbeid, normaal een felle strijder tegen het kromme asielbeleid in Nederland kan het allemaal geen reet meer schelen. De Volkskrant, door de PVV meestal de PvdA-bode genoemd, kopte maandag Rozen verwelken, principes ook, mort de groep illegalen. Ik denk dat ik me daarbij aansluit. Misschien zouden alle vrijwilligers die hebben meegeholpen met het zoeken naar de twee vermiste jongetjes in de provincie Utrecht naar het Malieveld in Den Haag moeten komen. Tijd voor een ouderwets protest! Want solidariteit gaat toch verder dan alleen het lot van kinderen? Om het Koningslied nog maar eens te citeren: “We staan voor elkaar, niet te breken”.